{"id":3848,"date":"2026-07-28T21:23:13","date_gmt":"2026-07-28T20:23:13","guid":{"rendered":"https:\/\/www.dornierdo24k.nl\/?page_id=3848"},"modified":"2026-07-28T21:23:13","modified_gmt":"2026-07-28T20:23:13","slug":"42-3-de-succesvolle-onderzeeboot-o-21-in-de-2e-wereldoorlog-1940-1945","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/www.dornierdo24k.nl\/?page_id=3848","title":{"rendered":"42. (3) De succesvolle Onderzeeboot O-21 in de 2e wereldoorlog 1940-1945"},"content":{"rendered":"
\n
\"Deze<\/a><\/figure>\n<\/div>\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n


Gibraltar<\/strong><\/p>\n\n\n\n

14 Maart 1941<\/strong><\/p>\n\n\n\n

We werden voor de boeg geroepen, want de Engelse captain-commander<\/strong> van de achtste onderzeeflottielje <\/strong>kwam ons welkom heten. Hij voorspelde dat we ook nog wel eens in de Middellandse Zee<\/strong> zouden patrouilleren<\/strong>, maar dat duurde nog even. Hij wenste ons een succesvolle periode toe.
\ufeff<\/p>\n\n\n\n

Er viel heel wat op te knappen aan onze O-21<\/strong>. Het interieur<\/strong> was door de aanval met dieptebommen flink beschadigd. Alles moest grondig gecontroleerd worden, of er onzichtbare was opgelopen. We werkten gestaag aan de O-21<\/strong>. Gibraltar <\/strong>had een heerlijk klimaat, ik werkte meestal in mijn witje.<\/strong><\/p>\n\n\n\n

\"Deze<\/a>
Anti-onderzeeboot ‘Haarlem’<\/em><\/strong><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

21-25 maart<\/strong>
Elke morgen voeren we met de anti-onderzeeboot trawlers ‘Erin en ‘Haarlem<\/strong>‘ uit voor een oefentocht. Wij dienden als doelwit voor de jagers en zij als doelwit voor ons. We schoten met oefentorpedo’s<\/strong>. Die waren voorzien van een ‘blaaskop’ <\/strong>en bleven na uitgelopen te zijn aan de oppervlakte drijven. We moesten ze aan het eind van de oefening oppikken, zodat we ze de volgende keer weer konden gebruiken.<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

25 maart 1941<\/strong>
We gingen een dag niet op oefentocht, maar moesten het schip een grote schoonmaakbeurt geven. De commander-in-chief van Gibraltar, Lord Gort,<\/strong> zou een inspectietocht houden langs de afgemeerde schepen en zijn speciale aandacht wijden aan de onderzeedienst.<\/p>\n\n\n\n

Er was genoeg te zien: de haven lag stampvol schepen. Het Britse<\/strong> slagschip “Repulse”<\/strong> lag voor anker met vlak achter haar het vliegtuigmoederschip<\/strong> “Ark Royal”<\/strong> afgeladen met jachtvliegtuigen<\/strong>. Verder lagen er nog drie Engelse onderzeeboten<\/strong>, een slagschip<\/strong>, een vliegtuigmoederschip<\/strong>, mijnenvegers<\/strong>, motortorpedoboten,<\/strong> jagers<\/strong>, corvetten<\/strong>, torpedolanceerboten<\/strong> en een groot aantal koopvaardijschepen.<\/strong>
Men zei dat er wel dertigduizend soldaten en matrozen<\/strong> in de stad waren.<\/p>\n\n\n

\n
\"Deze<\/a>
Brits Slagschip Repulse<\/em><\/strong><\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\n
\"Deze<\/a>
HMS Ark Royal (British aircraft carrier,<\/em><\/strong><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

28 maart 1941<\/strong>
We werden overgeplaatst van de barak naar het onderzeeboot-moederschip H.M.S, “Maidstone”<\/strong>
Onze boot kreeg zijn laatste onderhoudsbeurt . Er werden nieuwe torpedo’s aan boord gehesen. Alles was nu klaar voor de volgende Patrouille.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/a>
H.M.S. ‘Maidstone<\/em><\/strong>‘<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

De sirenes loeiden: luchtalarm. Er moesten minstens drie vliegtuigen aar Gibraltar <\/strong>onderweg zijn. We moesten direct de boot klaar maken voor onder water en elk compartiment afsluiten. Zodra de aanval begon, moesten we zakken. Midden in de haven.
Er gebeurde niets!<\/p>\n\n\n\n

Convooien beschermen<\/strong>

3 april 1941<\/strong>
Eindelijk vertrokken we . Langzaam voeren we de straat van Gibraltar<\/strong> uit. Achter ons volgden een convooi : vierentwintig koopvaardijschepen achter elkaar, waarvan de ” Djambi’<\/strong> van de Rotterdamse Loyd<\/strong> de grootste was. Ze werden omzwermd door oorlogsschepen, terwijl er voortdurend Engels jachtvliegen<\/strong> boven vlogen. De straat was gevaarlijk: er lagen altijd vijandelijke onderzeeboten voor de haven.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n

En paar dagen later werd er alarm gegeven: men had een oorlogsschip gesignaleerd. We maakte ons schip meteen ‘klaar voor onder water’<\/strong> en brachten de torpedobuizen<\/strong> gereedheid. maar er gebeurde niets: het schip bleek een geallieerde oorlogsbodem.
‘Allemaal kouwe drukte om niets<\/strong>!’ schold machinist Molendijk.
De Ouwe <\/strong>hield ons voortdurend op de hoogte van het nieuws. <\/strong>Het convooi, waarin onze O-23<\/strong> voer, was s’ nachts aangevallen door Duitse onderzeeboten<\/strong>. Er zouden verschillende schepen getorpedeerd zijn.
‘Ze zitten maar een paar dagen voor ons, het kan ons ook overkomen’,<\/strong> waarschuwde hij.
Waakzamer dan we waren konden we niet worden. Als de uitkijken werden afgelost, deden hun pijn van het turen.
De volgende avond werd het convooi van de O-23<\/strong> aangevallen door Focke Wulfs, Duitse vliegtuigen<\/strong> met een kruissnelheid van 300 tot 420 kilometer per uur. Opnieuw werd een schip tot zinken gebracht. De volgende morgen werd het convooi weer aangevallen, nu door verscheidene onderzee\u00ebrs.<\/p>\n\n\n\n

Op de vijfenveertigse breedtegraad<\/strong> moesten we afscheid nemen van ons Convooi. We kregen een escortschip mee gingen op zoek naar het Convooi dat we terug naar Gibraltar<\/strong> moesten begeleiden.

21 april 194<\/strong>
We voeren Gibraltar<\/strong> weer binnen en meerden af langszij ons moederschip, de Maidstone<\/strong><\/p>\n\n\n\n

22 april 1941
We hadden weer ‘normale’<\/strong> dienst. De sfeer in Gibraltar<\/strong> was grimmiger geworden. Drank maakt loslippig en aan boord van de Maidstone<\/strong> is ook bier te koop. Er zaten spionnen in de stad waarschuwde de Ouwe<\/strong>.
Opeens klonk er een harde slag, we keken allemaal naar de ingang van de haven en zagen hoe een koopvaardijschip van 8000 ton <\/strong>vlak achter de boeg opengereten werd.
‘Kikvorsmannen!’<\/strong> mompelde sergeant machinist Cuypers<\/strong>. De officier van de wacht vertelde “Er zat waarschijnlijk een akoestische mijn<\/strong> ( een soort tijdbom) aan de boeg. Die hebben kikvorsmannen er vannacht aangekleefd. Ze springen in Spanje,<\/strong> bij het dorpje Linea<\/strong>, in zee en zijn uitgerust met een aqualong<\/strong>. Daarmee kunnen ze twee uur onder water blijven, net lang genoeg om hierheen te zwemmen, de mijn te bevestigen en terug te keren.<\/p>\n\n\n\n

2 Mei 1941<\/strong>
’s Middags had ik een trawler<\/strong> voorbij zien varen met de Engelse vlag <\/strong>uitgespreid over het dek. Onder die vlag lagen gesneuvelde. Ze werden buitengaats gebracht en daar met ‘een, twee, drie, in Gods naam’ <\/strong>over boord gezet. Marinemensen<\/strong> die hun zeemansgraf <\/strong>kregen.<\/p>\n\n\n\n

We voeren al een paar dagen op zee en moesten weer een Convooi<\/strong> tot bijEngeland<\/strong> brengen. Opeens
werd er alarm gegeven. We zouden worden aangevallen door vijf Italiaanse onderzeeboten<\/strong>. Onmiddellijk werd de O-21<\/strong> in staat van paraatheid gebracht. ook op de koopvaarder in het Convooi werden kanonnen bezet. De lucht was bewolkt: vijandelijke vliegtuigen zouden ons gemakkelijk kunnen vinden.<\/p>\n\n\n\n

Een koopvaarder<\/strong> begon opeens te schieten. Ook daar stonden dag en nacht mensen op de uitkijk en \u00e9\u00e9n van die uitkijken meende de periscoop<\/strong> van een onderzeeboot te hebben te zien. Er werd meteen alarm gegeven en de andere koopvaarders begonnen ook te vuren.
Het was een geweldige blunder. Hel bleek echter loos alarm. De ‘pesicoop<\/strong>‘ was de mast van een gezonken schip!<\/p>\n\n\n\n

\"Deze<\/a>
Britse slagkruiser H.M.S. Hood<\/em><\/strong><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Intussen gebeurden er de vreselijke dingen. Op 26 me<\/strong>i werd het grootste Engelse <\/strong>schip, de ‘Hood’<\/strong> tot schinken gebracht door een geluksschot van de ‘Bismarck’<\/strong>, Hitlers pronkschip. op alle schepen ging de vlag halfstok. Dat gebeurde trouwens eens per week, want elke week sneuvelde er minstens \u00e9\u00e9n geallieerde zeeman.<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

\"Deze<\/a>
“Bismarck”<\/em><\/strong><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Winston Churchill, Engelands<\/strong> eerst minister, zwoer wraak. De Bismarck <\/strong>moest en zou zinken. Hij liet de jacht inzetten door onderzeeboten en door de vliegtuigen van het vliegtuigmoederschip, de ‘Ark Royal’<\/strong>.
Op 26 mei ging de Bismarck naar de kelder,<\/strong> nota bene vlakbij onze Convooi-route. Als we een paar dagen later waren geweest, hadden we aan de jacht kunnen deelnemen. De Ark Royal<\/strong> werd met uitbundig gejuich ontvangen. de vlaggen gingen in top, Gibraltar<\/strong> vierde feest.<\/p>\n\n\n\n

Mei 1941<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Voor het eerst de “Kikkersloot’ in<\/strong>
Misschien gaan we op patrouille in de Middellandse Zee<\/strong>, opperde mijn maat hoopvol, terwijl hij een granaat <\/strong>in de koker voerde. Ik knikte maar eens. Het was bloedheet aan boord en ik had het veel te druk met het weg wegwissen van mijn zweet om woorden te verspillen. Maar mijn gedachten stonden niet stil.
De O-24<\/strong> was al op patrouille. Ze had zelfs bij Genua<\/strong> een vijandelijke schip tot zinken gebracht. Het was eerste succes van de ‘Drie Musketiers’<\/strong> zoals we de O-21<\/strong>, de O-23<\/strong>, en de O-24<\/strong> onder elkaar noemden.
Een paar dagen later vertrok de O-23 <\/strong>ook naar de Middellandse Zee<\/strong>. We keken haar een beetje jaloers na.
‘En nu wij’,<\/strong> zei de Ouwe.<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Op 16 juni 1941<\/strong> was het eindelijk zover. De O-21<\/strong> lag klaar voor vertrek en we gingen inderdaad de Middellandse Zee<\/strong> in.
Opeens werd er luchtalarm<\/strong> gegeven. Italiaanse<\/strong> vliegtuigen vielen Gibraltar<\/strong> aan. Maar ze durfden niet te duiken, het afweervuur was te hevig. Ze lieten hun bommen vanaf grote hoogte vallen. Ze kwamen neer op het grensdorpje La Linea<\/strong>. Het werd zwaar beschadigd, er vielen zes doden en tientallen gewonden.

En in het Oosten<\/strong>, bij Kreta<\/strong>, was een zware slag aan de gang, die al dagen duurde. Daar regende het Duitse bommen en dwarrelden Duitse parachutisten als sneeuwvlokken uit de hemel. De burgerbevolking van Kreta<\/strong> was nergens veilig en zat als ratten in de val. Net als wij destijds in Walcheren<\/strong><\/p>\n\n\n\n

De Ouwe<\/strong> wilde zijn patrouilleterrein<\/strong> tussen Napels <\/strong>en Sardini\u00eb<\/strong> zo spoedig mogelijk bereiken. Op 18 juli<\/strong>, de tweede dag na ons vertrek, kregen pech. E\u00e9n dieselmotor viel uit, zodat we op \u00e9\u00e9n poot verder moesten varen.
De Ouwe<\/strong> mopperde danig. want we schoten nu lang zo hard niet op. Maar mijnheer Ohr <\/strong>en zijn machinisten<\/strong>, deden wat ze konden. Het mankement was gelukkig niet ernstig en was spoedig verholpen.

Om vier uur ’s morgens gingen we onder water. Het leven was omgekeerd, de dag was nacht en de nacht was dag. Het moest even wennen. Wat slapen betreft, maakte het niet veel uit.
Zodra we onder water waren, was het rustig aan boord. De dieselmotoren bromden niet meer, we voeren electrisch. De nachtverlichting brandde.

Om tien uur ’s avonds werd het sein ‘leegmaken’ <\/strong>gegeven en kwamen we weer boven water. We lagen ten zuiden van Napels <\/strong>op de Convooiroute<\/strong> Itali\u00eb-Noord-Afrika<\/strong>. De diesel motoren werden weer bijgezet en de batterijen opgeladen.<\/p>\n\n\n

\n
\"Deze<\/a>
gebruik van een Sextant<\/em><\/strong><\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

Luitenant ter zee Elbers<\/strong> nam een sterbestek<\/strong> om onze positie te bepalen. Een sterbestek maak je met een Sextant. <\/strong>Om vier ’s morgens gingen weer onder water en werd de boot afgetrimt. De rust keerde terug aan boord.<\/p>\n\n\n\n

Opeens riep de officier van de wacht<\/strong>, toen hij door de periscoop<\/strong> had gekeken, de commandant. De Ouwe<\/strong> tuurde nu zelf de watervlakte af, vermoedelijk een vrachtschip<\/strong> en een tanker<\/strong>‘, fluisterde hij. Iedereen was klaar wakker, het was tenslotte ons eerste contact met de vijand.<\/p>\n\n\n\n

De Ouwe <\/strong>keek opnieuw door de periscoop<\/strong>. Hij schudde zijn hoofd. ‘Het zal niet meevallen, we kunnen er niet goed bijkomen’, zij hij.<\/p>\n\n\n\n

Onmiddellijk na de aanval veranderden we van koers en slopen wij weg van het terrein van actie.<\/p>\n\n\n\n

\"Deze<\/a><\/figure>\n\n\n\n

In de aanval<\/strong>
Dinsdag 29 juli<\/strong>
Het was ’s middags om zeven minuten voor vier. Ik lag te slapen in mijn kooi. Opeens schrok ik wakker van een hevig gesis. Ik vloog overeind ‘wat is er? Wat gebeurd er? vroeg ik. We vallen een Convooi aan. We hebben vier torpedo’s afgevuurd, de laatste bleef zitten. En nu koppen dichten tellen!.
…..eenenvijftig, twee\u00ebnvijftig… ‘ prevelde Meertens, de konstabel en bottelier.<\/strong>
ik begon mee te tellen. Er ging \u00e9\u00e9n minuut voorbij, twee minuten, drie minuten.
We hoorden niets. ‘Vast mis!<\/strong>. bromde ik spijtig.
Opeens, na nog een dertig seconden, klonken er twee harde explosies.<\/strong>
‘Raak!<\/strong> We hebben ons eerste schip te pakken!’ juichten we.
Een ongelofelijke gewaarwording, een ongelofelijke ervaring. Een schok ging door ons heen.<\/p>\n\n\n\n

Wat was er tijdens mijn slaap gebeurd?
‘De officier van de wacht<\/strong> ontdekte om \u00e9\u00e9n uur een rookpluim. Hij riep de Ouwe<\/strong> erbij. we kropen dichterbij. Het was een Convooi <\/strong>van vijf schepen, drie jagers en vliegtuigen. We hebben er meer dan drie uur achteraan gejaagd. Heb je dan niets gemerkt, ouwe snurker?’ vroeg Klaas de Boer<\/strong>. ik schudde spijtig mijn hoofd. Ik had heel wat gemist.<\/p>\n\n\n\n

Opeens klonk schroefgeruis<\/strong>. Het werd snel luider. Het was van twee Italiaanse torpedojagers<\/strong>. Zij moesten de bellenbanen <\/strong>van onze torpedo’s<\/strong> ontdekt hebben. Kort daarna explodeerden<\/strong> er met donderend geweld vier dieptebommen<\/strong>.. Ze waren vlakbij onze boot terecht gekomen. De boot schudde en sidderde. De dieptebommen bleven vallen. Ik hoorde het schroefgeruis<\/strong> van de jagers, het was alsof de oordeelsdag was aangebroken. ‘O God bewaar ons’ fluisterde ik. De Italianen<\/strong> bleven jagen.

Inmiddels had de commandant<\/strong> op tachtig meter diepte reeds opdracht gegeven om vanuit de regeltank <\/strong>water te pompen. De Ouwe <\/strong>bleef koelbloedig. Hij wachtte een dieptebomexplosie<\/strong> af en stelde dan onmiddellijk de pomp even in werking, zodat de vijand het niet zou horen. Het lukte en de boot kon op negentig meter weer worden opgevangen. Een vreemde angstige gewaarwording om van periscoopdiepte<\/strong> praktisch aan \u00e9\u00e9n stuk door naar negentig meter te zakken met de nodige graden helling voorover! Ons hart had ervan kunnen begeven. In tussen gingen de explosies door. We hadden er zesentwintig geteld. De chef-kok <\/strong>hield zijn potlood klaar om de zevenentwintigste aan te strepen. maar dat hoefde niet meer. De torpedojagers dropen af. We waren buiten hun bereik, ze konden ons niet meer terugvinden.<\/p>\n\n\n\n

op 3 augustus <\/strong>was het weer feest. We voeren in de buurt van Sardini\u00eb<\/strong>. De commandant ontdekte een aantal schoeners<\/strong>. Ze werden gevolgd door twee jachtvliegtuigen. Er waren ook watervliegtuigen en bommenwerpers in de buurt. Een aanval was te gevaarlijk. Maar \u00e9\u00e9n schoener<\/strong>, een driemaster<\/strong>, bleef wat rondvaren en gedroeg zich verdacht. De commandant was bang dat hij iets tegen ons uitbroedde en besloot daar een eind aan te maken.
‘In de aanval’<\/strong>, commandeerde<\/strong> hij.
De torpedo’s werden klaargemaakt tot pen uit en de roerganger manoeuvreerde de boot in aanvalspositie. Wij bleven allemaal rustig op onze plaats.
‘Vuur!<\/strong>‘ klonk het. Met een zucht verliet een torpedo de torpedobuis. Wij begonnen weer de seconden te tellen. Er volgde geen explosie. De schoener<\/strong> had te weinig diepgang, de torpedo was er onderdoor gegaan.
We gingen snel naar de oppervlakte. Het luik werd opengeklapt, de kanonbemanning vloog naar dek. Binnen luttele seconden waren we klaar om te vuren. Het eerste schot losten we op twaalfhonderd meter afstand. We kwamen al schietend dichterbij en schoten in totaal vierentwintig granaten<\/strong> af. Ons schip dreunde bij elk schot. De schoener <\/strong>stand al gauw in lichterlaaie. We hadden misten zeven keer raak geschoten en volgens de commandant waren er vijf granaten in de machinekamer terecht gekomen.
‘Vat vuren’ <\/strong>, Dat betekende dat er geen granaten<\/strong> meer naar boven hoefden.<\/p>\n\n\n\n

Intussen was de toestand voor ons gevaarlijk geworden. We zaten ongeveer twintig mijl van Cagliari<\/strong>. Ze moesten daar onze kanonnen hebben gehoord en ze konden de rook van de brandende schoener zien. Daarom liet de commandant de boot zakken en gingen we ervandoor.
‘Als er overlevenden zijn, redden ze zichzelf wel,, we zitten vlakbij de kust<\/strong>‘, zei hij kortaf.
( Het schip was een Italiaanse Driemaster Schoener van ca. 5000 ton<\/strong> Beschadigd)<\/p>\n\n\n\n

Onze Bloedvlag<\/strong><\/p>\n\n\n\n

\"\"
Drie Musketiers<\/em><\/strong><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Toen we Gibraltar<\/strong> binnenliepen, lage de O-23<\/strong> en de O-24<\/strong> in de haven. Ze hadden hun eerste patrouille in de kikkersloot<\/strong> ( Middellandse Zee<\/strong>) ook achter de rug. De O-23<\/strong> had, net als wij, twee schepen tot zinken gebracht, de O-24<\/strong> een tanker en een motorschoener<\/strong>. De Drie Musketiers<\/strong> hadden dus hun best gedaan.<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

Diezelfde avond hoorden we slechte berichten. Een Engels convooi<\/strong> had tussen Engeland<\/strong> en Gibraltar <\/strong>dertien schepen en twee torpedobootjagers<\/strong> verloren en in de afgelopen drie maanden waren er vier onderzee\u00ebrs van ons flottielje <\/strong>niet van patrouille teruggekeerd.<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n

\n
\"Deze<\/a>
Sir Winston Leonard Spencer Churchill<\/em><\/strong><\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\n

Terwijl we op patrouille<\/strong> waren geweest, was het V-teken<\/strong> ingeburgerd. Churchill<\/strong> was er in maart<\/strong> 1941<\/strong> mee begonnen, de reactie was toen vrij lauw geweest. Maar nu was het door iedereen overgenomen.
Muren waren ermee volgeklad, kranten stonden er vol van en je kon geen foto van Churchill<\/strong> zien, of hij stond erop met zijn eeuwig sigaar<\/strong> in de mond en wijs- en middelvinger in V- vorm<\/strong> opgestoken.<\/p>\n\n\n\n

Radio Oranje maakte er zelfs een versje van:
“vooruit, voortaan doet allen mee.
Schrijf ‘V’ waar ge kunt vinden
en vormt twee vingers tot een V
bij groeten van uw vrienden.
Dan word ons vaderland weer vrij!.<\/em><\/strong>

We bleven ditmaal drie weken in Gibraltar.<\/strong>
Voor wat extra’s lapten we een pond, waarvoor de bottelier meer ingredi\u00ebnten voor de rijsttafel kon inslaan.
In deze drie weken werd onze Bloedvlag<\/strong> geboren. Hij was Geel<\/strong>; in het midden stond een Rode<\/strong> Nederlandse Leeuw<\/strong> bovenop een torpedo<\/strong>. Verder werd er een zinkend schip op geschilderd. Voor elk schip dat we tot zinken hadden gebracht, wilden we een V-teken <\/strong>in de vlag zetten. We konden dus meteen met \u00e9\u00e9n V-teken <\/strong>beginnen.
Voor de schepen die geraakt waren, zetten we geen V in de vlag.

Italianen aan boord<\/strong>
31 augustus 1941<\/strong>

We waren al weer vier dagen op patrouille en voeren op twintig meter diepte. Regelmatig stegen we naar periscoopdiepte om rond te kijken. Dat viel niet mee: het weer was slecht en de zee ruw. De Koningin was jarig. ‘De schuimkoppen glinsteren in de oranje zon, die af en toe doorbreekt<\/strong>‘, gromde de Ouwe <\/strong>achter de periscoop.
Meteen daarop barstte hij los: ‘Alle donders!’<\/strong>
Het dal tussen twee golven was plotseling zo diep, dat de commandotoren boven water uitstak.
‘Commandant in de Centrale’ Onmiddellijk vloog een bemanningslid naar de Ouwe<\/strong> en gaf de waarschuwing door. De Ouwe <\/strong>lag, gewoonte-getrouw, met zijn kleren aan in zijn kooi. Hij haastte zich naar de Centrale, daarna de toren in.
Even later klonk het sein: ‘in de aanval’<\/strong>. De torpedobuizen werden klaar gemaakt tot pen uit en iedereen deed snel en geruisloos wat hem te doen stond. Er was een Italiaanse onderzeeboot in de buurt.
De Ouwe<\/strong> hing aan de periscoop. Langzaam voer de onderzeeboot ons voorbij. De commandant had er blijkbaar geen benul van dat wij in de buurt waren. Het was een heidens karwei om onze boot onder water te houden en ervoor te zorgen dat de vijand onze commandotoren niet in de gaten kreeg. De Ouwe manoeuvreerde de O-21 <\/strong>voorzichtig in de gunstigste positie, maar door de hoge golfslag kon hij niet veel zien door de periscoop.
‘Vuur!.<\/strong> commandeerde hij.
Twee torpedo’s verlieten de boegbuizen.
We sloegen aan het tellen. Er volgde geen explosie we hadden gemist. De Italiaan<\/strong> veranderde van koers en verdween.
Wel veertigduizend gulden verschoten. Torpedo’s waren duur. Ze bestonden dan ook uit zesduizend onderdelen.<\/p>\n\n\n\n

4 op 5 september<\/strong><\/p>\n\n\n\n

We zaten op de route Civitia Vecchia<\/strong> (ten Noorden van Rome<\/strong>) naar Terra Nova op Sardini\u00eb<\/strong>. De maan scheen helder, de sterren straalden, We voeren rustig aan de oppervlakte en zagen de Italiaanse<\/strong> kust als een donker silhouet in de verte liggen. Slechts het eentonig gebrom van de dieselmotoren verstoorde de stilte van de nacht. ‘Schip in zicht, mijnheer!’<\/strong> meldde opeens de ene uitkijk.
Weg was de wrevelige stemming! Alle overtollige bemanningsleden moesten van de brug verdwijnen.
Onze schuit zakte tot periscoopdiepte<\/strong>. De commandant gaf het sein \u00edn de aanval en klaarmaken tot pen uit’.
De spanning aan boord steeg per seconde,
‘Vuur!’<\/strong> commandeerde de Ouwe<\/strong>. De eerste torpedo verliet buis 1 met een geluid als een zucht.
‘Vuur!.<\/strong> commandeerde de Ouwe <\/strong>voor de tweede maal.
Opnieuw verliet een torpedo de boegbuis. Onze prooi was maar negenhonderd meter van ons verwijderd. We begonnen seconden te tellen. Deze keer kwamen we niet ver. Er volgde al gauw een daverende explosie<\/strong>. Meteen daarop een tweede.<\/p>\n\n\n\n


‘Raak!’<\/strong> fluisterde we. ‘Die zit!’<\/strong> juichten de anderen zachtjes.
Zelden waren we zo rustig en kalm aan boord en ieder aanvaardde zijn lot.
Maar de dieptebommen bleven uit!
In de radiohut hoorde we het geruis van een schip dat onder water in elkaar werd gedrukt.
De Ouwe<\/strong> keek door de periscoop.
‘Rijzen!’<\/strong> beval hij kortaf.<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

Het was net mijn tijd om de post van roerganger over te nemen. Toen we boven water kwamen, wachtte ons een afschuwelijk schouwspel. De maan scheen helder. De zee bedekt met wrakhout. Een stukgeslagen sloep en een houten vlot dreven voorbij.
Overal schreeuwden en huilden drenkelingen.
‘Ga je gang maar!’<\/strong> zei de commandant kortaf en hees.
Hij liet de dieselmotoren heel langzaam draaien. Voorzichtig gaf ik wat roer naar stuurboord.<\/strong> Daar dreef een vlot met drenkelingen<\/strong>. Daarna koerste ik naar bakboord,<\/strong> naar een ander vlot.
Ook de mensen daarop werden door dekpersonee<\/strong>l aan boord gehesen.
Intussen bleven er gewonden kermen en drenkelingen schreeuwen: ze waren bang dat we hen zouden vergeten.
Iemand die niet kon zwemmen en zich aan stuk wrakhout vastklemde, werd op het nippertje gered.
Onze oudste officier, Wobbe de Vries<\/strong>, sprong met een lijn naar de kermende drenkeling. Hij bond de lijn om zijn middel. Een Italiaan <\/strong>schoot hem te hulp. Samen brachten ze de man in veiligheid.
Intussen stond ik maar aan dat roer en probeerde de O-21<\/strong> zo dicht mogelijk in de buurt van al die om hulp schreeuwende mensen te houden.
<\/p>\n\n\n\n

Tenslotte dreef er geen enkele overlevende meer op het water. We hadden twee\u00ebntwintig mannen gered. Onder hen behoorde negen tot deItaliaanse marine<\/strong>. Ze waren aan boord geweest om de kanonnen en mitrailleurs te bedienen. Ze vertelden dat het gezonken schip de 5738 ton metende ‘Isarco’<\/strong> was geweest, met een lading fosfaat op weg van Tunis<\/strong> naar Napels<\/strong>.
‘Vandaar natuurlijk dat vreemde luchtje<\/strong>‘, dacht ik opgelucht.
Intussen zaten we met een levensgroot probleem. Onze bemanning bestond uit achtenveertig man, nu kwamen er daar opeens twee\u00ebntwintig mensen bij. Ze moesten ergens worden ondergebracht en ze moesten te eten hebben. En dat terwijl onze patrouille nog veertig dagen moest duren. Er werd besloten dat de gewone bemanning onder de Italianen<\/strong> in de boogbuiskamer – ons verblijf – en de kapitein en de stuurlui in de officiers en onderofficiersverblijven zouden worden ondergebracht.
Toen iedereen een beetje op zijn verhaal was gekomen, verklaarde de steward<\/strong> in gebroken Engels <\/strong>namens allen, dat ze allemaal erg dankbaar waren, dat we hen gered hadden. Eigenlijk hadden ze hier al twee jaar op gewacht!. In Itali\u00eb<\/strong> was het niets gedaan.. Er was veel te weinig en ze hadden aan alles gebrek. Hier hadden ze nota bene een echt stukje zeep gekregen om zich mee te wassen.
Nu zouden ze naar een interneringskamp<\/strong> in Engeland<\/strong> gaan en maakten ze veel meer kans om door de oorlog te overleven en hun vrouwen en bambino’s<\/strong> terug te zien. Onze Ouwe <\/strong>bedankte hem voor zijn vriendelijke woorden.<\/p>\n\n\n\n

We voeren nu naar de oostkust<\/strong> van Sardini\u00eb<\/strong>. Tegen de avond werd opnieuw alarm gegeven
We achtervolgden de ene prooi na de andere, zaten uren in spanning, maar iedere aanval mislukte. Eindelijk gaf de commandant de radiohut opdracht een code-telegram<\/strong> naar Gibraltar<\/strong> te sturen.
Hij vroeg toestemming om terug te keren; het was geen doen meer met al die krijgsgevangenen<\/strong> aan boord. Het behoefde echter al niet meer. Er kwam net een telegram<\/strong> binnen, dat hem verzocht om zo snel mogelijk naar Gibraltar<\/strong> terug te keren. De Ouwe<\/strong> liet terugseinen, wanneer we ongeveer binnen konden lopen en meldde dat we ‘passagiers’<\/strong> aan boord hadden.
Op 12 september liepen we de haven van Gibraltar<\/strong> binnen. Iedereen keek naar onze bloedvlag: er prijkte \u00e9\u00e9n V<\/strong> meer op dan we vertrokken waren. We namen hartelijk afscheid van onze Italiaanse gasten. <\/strong>Ontroerd bedankten ze ons voor de goede behandeling. Toen meerden we langszij de Maidstone.<\/strong>

Aan boord van de Maidstone<\/strong> werden we opgewacht door de Britse Commander-in-chief,<\/strong> de bemanningen van de binnenliggende sleepboten en die van de Maidstone<\/strong>. Persfotograven<\/strong> mochten er niet komen. We maakten onze eigen foto’s voor eventuele publikaties.<\/strong> De gevangengenomen commandant <\/strong>beloofde dat hij na zijn terugkeer in Itali\u00eb<\/strong> overal zou vertellen van de menselijkheid<\/strong> en vredelievendheid van de Hollanders<\/strong> tijdens hun verblijf aan boord van de O-21.<\/strong>

Gibraltar, 13-21 September<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Op de avond van Koninginnedag<\/strong> zaten we met een paar maats van de O-24<\/strong> in ‘Trocadero’<\/strong> achter een ‘kouwe snuffel<\/strong>‘. Plotseling werd het wat stil en de band begon het Engelse volkslied<\/strong> te spelen. Alle militairen in de kroeg stonden op en gingen plichtmatig in de houding staan. De Hollanders<\/strong> uiteraard ook. Net toen we weer aan de bar hingen, klonken de eerste noten van het Wilhelmus<\/strong>. Opnieuw kwamen de Hollanders<\/strong> overeind, maar de meeste Engelsen<\/strong> bleven zitten. Zij wisten dat het de verjaardag van de Koningin <\/strong>was. Erger werd het, toen zij op onze ‘bloody Queen’<\/strong> gingen schelden. Dat namen we niet.
Ook de barkeeper van Trocadero<\/strong> werd woest en koos de zijde van onze jongens. Hij maande met stentorstem<\/strong> dat zij ver….. moesten gaan staan, evenals de Hollanders<\/strong> dat deden voor
‘God save the King<\/strong>‘

Toen was de boot aan. Zonder aarzelen gingen we op provocatie <\/strong>in en binnen enkele tellen vlogen tafels en stoelen door het cafe<\/strong>, rolden Engelsen<\/strong> over de natte vloeren werden ze met stoelen uiteen geslagen.

De volgende dag werden de Engelsen<\/strong> voor de boeg geroepen. Alle hens aan dek.<\/strong> Het verhaal over het gevecht was in heel Gibraltar <\/strong>en aan boord van de schepen bekend geworden. De Britse Commander-in-chief <\/strong>stak van wal. waarbij het erop neer kwam, dat zij eerbied dienden te hebben voor de Koningin,<\/strong> dat bekend was, dat de Hollanders<\/strong> op zee konden vechten, maar zij er rekening mee moesten houden dat ze dat aan de wal ook konden. Dat was wel gebleken. Zwaar de pest erin dropen de Engelsen <\/strong>weer af. We genoten ‘Geweldig!’<\/strong> grinnikte Jan, ‘Proost!’ <\/strong> mannen.

14 september 1941<\/strong>
Ik was jarig en werd negentien jaar. Ik beschouwde het succes tijdens onze laatste patrouille en de publiciteit die we gekregen hadden dan maar als mijn verjaardagscadeau. Een tweede ‘V’ <\/strong>in onze vlag!
<\/p>\n\n\n\n

Een traditie<\/strong> bij de Marine<\/strong> om iedereen die nog geen eenentwintig is ieder jaar op zijn verjaardag met de ‘Spekplank’<\/strong> op zijn falie te geven: achttien, negentien, twintig of eenentwintig meppen op je achterwerk.
Ik vergeef de Ouwe <\/strong>zijn streek nooit. Hij had het rondgebazuind en grinnikte van plezier. Ik werd op de loop van het kanon gelegd.
Negentien man liepen achter me langs en ieder gaf een loei met de spekplank<\/strong> op mijn zitvlak. Ze genoten, de loeders! Na de negentiende keer<\/strong> kon ik nauwelijks meer omhoog komen. Toen ik opkeek, zag ik de Ouwe<\/strong> grijnzend aan zijn pijp trekken. Die had lol had hij gehad. Daarna hobbelde hij te tevreden weg. Hij was een man van marine-traditie!<\/strong><\/p>\n\n\n

\n
\"\"
J.F. van Dulm<\/em><\/strong><\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

Ik dacht aan mijn ouders, hoe zij zich op deze dag wel zouden voelen. Wij waren in een betere stemming en vanuit een tentenkamp in Gibraltar<\/strong>, waar we voor rust drie dagen waren ondergebracht. Zo maar extra. Daar had de Ouwe<\/strong> wel weer even voor gezorgd! Hij, de Luitenant ter zee eerste klasse Van Dulm,<\/strong> wist hoe hij zijn bemanning onder alle omstandigheden moest opvangen. Zijn moed, vastberadenheid en deskundigheid maakten hem inde oorlogsjaren \u00e9\u00e9n van de beste onderzeeboot-commandanten. Wij wilden geen ander.<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

\"Deze<\/a>
Bootsmanfluitje<\/em><\/strong><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

19 september 1941<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Inspectie<\/strong> van de Gouverneur-Generaal Lord Gord.<\/strong> Aangetreden in ins smetteloze tropenuniform<\/strong> stonden we klaar om hem te ontvangen. We waren ‘valreepgasten’<\/strong>, Biesemaat, Van der Zwan, Bram Jansen,<\/strong> en ik.
Onze boot glom als een spiegel, van binnen en van buiten. Lord Gord<\/strong> kwam aan boord.
‘Overgefloten’<\/strong> door de opperschipper <\/strong>met zijn bootsmanfluitje.<\/strong> Toen de hoge gast binnenboord was, sprongen we snel op de naast ons liggende Engelse<\/strong> onderzeeboot en fungeerde we als valreepgast voor de Commander-in-chief of Gibraltar.<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Mislukte Jacht en Sombere Berichten<\/strong>

21 september 1941<\/strong>
Het weer was slecht, er stond een zware storm. Ik stond als uitkijk in de kuip en voelde me een beetje draaierig. Het schip slingerde<\/strong> en stampte<\/strong>, ‘paaltjes pikken’<\/strong> noemden we dat, en Kees<\/strong> Donker<\/strong> en ik werden voortdurend overspoeld met zeewater.
Het slecht weer deed de boot geen goed. Er sloeg een luik los boven de dekbuizen en er werden twee lekken gevonden in de hoofdtank. Het personeel van de machinekamer herstelde de schade met spoed.
We waren op weg naar de Baai van Cagliari, bij Sardini\u00eb<\/strong>. Daar moesten we zorgen dat de Italiaanse <\/strong>oorlogsschepen die er lagen, niet naar buiten kwamen. Er was een groot geallieerd Convooi onderweg van Gibralta<\/strong>r naar Malta.<\/strong> We moesten meehelpen om de Italiaanse vloot<\/strong> te verhinderen het aan te vallen.
In de radiohut<\/strong> had men het druk. Er kwamen met de regelmaat van de klok telegrammen binnen, allemaal in code.<\/strong> Zo werd de commandant op de hoogte gehouden van de bewegingen van de Italiaanse <\/strong>vloot. Engelse vliegtuigen<\/strong> hielden de Italiaanse<\/strong> schepen in de gaten.<\/p>\n\n\n\n

\"Deze<\/a>
Gagliari haven bombardement<\/em><\/strong><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

Op zondag 28 september<\/strong> lagen we voor de haven van Cagliari<\/strong>. Er hadden onderweg vliegboten<\/strong> boven ons gevlogen. De Ouwe<\/strong> had ook acht zware bommenwerpers<\/strong> gezien en we hadden in de verte zware explosies gehoord, in de richting waaruit het Convooi moest komen. Het werd vermoedelijk aangevallen.<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

3 oktober 1941<\/strong>
Het leek een mislukte patrouille<\/strong> te zullen worden. Om ongeveer zes uur in de morgen ontdekte de officier van de wacht een ongeveer 3450 ton metend vracht-of troepentransportschip<\/strong>. Het passeerde ons zo, dat een aanval mogelijk was. Onze boot veranderde telkens van koers, maar het gelukte de commandant om onze boot in een goede aanvalspositie te manoeuvreren. Nu zou het ons niet voorbijgaan!. De aanval werd ingezet. ‘Klaar tot pen uit!’<\/strong> commandeerde de Ouwe<\/strong>. Ademloos en gespannen wachten we af.<\/p>\n\n\n\n


‘Vuuuurrr!’<\/strong> klonk het plotseling. Twee torpedo’s werden op de vijand afgevuurd. De Ouwe<\/strong> keek ze na.
Plotseling een kreek van woede. ‘Alle donders!’<\/strong> brulde hij, die smerige Engelse rotzooi!’<\/strong>
\u00c9en van de torpedo’s liep uit zijn baan en bleef nota bene zigzaggend aan de oppervlakte lopen; dat was een zogenaamde ‘snuiver’<\/strong>. Meteen een daverende explosie. ‘raak’<\/strong> ging het haast in koor door de boot. Een automatische reactie. De Ouwe<\/strong> keek opnieuw door de periscoop. Het achterschip van de 3450-tonner was uiteen geslagen en zakte achterover de diepte in! Weg in drie minuten.
Het gezicht van de commandant was nu niet meer paars van woede, maar van trots. Van Dulm<\/strong> had het hem weer geleverd.<\/p>\n\n\n\n

8 oktober 1941
We bleven jagen op elk vijandelijk schip dat we in de kijker of periscoop krgen. Maar de jacht wilde niet slagen. Zo bleven spanningen en hartkloppingen elkaar aflossen. Ook dat went blijkbaar. Nooit een hartpati\u00ebnt aan boord gehad.<\/p>\n\n\n\n

We voeren de haven van Gibraltar <\/strong>binnen en meerden af langszij de Maidstone.<\/strong> We hadden wel geen oorlogsschip van de Italiaanse<\/strong> vloot getorpedeerd, zoals de bedoeling was geweest, maar w\u00e9l een koopvaarder. Vermoedelijk was het een te zwaar belast Frans<\/strong> schip geweest, dat door de blokkade probeerde te glippen. De Vichy-regering<\/strong> meldde tenminste , dat er een schip door een onderzeeboot van onbekende nationaliteit tot zinken was gebracht. Later bleek het de ‘Qued Yquem’<\/strong>, een vrachtschip, te zijn.<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

Old Winny<\/strong> houdt zich kranig. Overal zie je hem on de krant, met zijn sigaar, en zijn wijs-en middelvinger in het V-<\/strong>teken. Hij houdt stijf en strak vol, dat we de oorlog zullen winnen. Maar ik twijfel er wel eens aan. En wat zal er dan met ons allemaal gebeuren?<\/p>\n\n\n\n

9 november 1941<\/strong>
De trossen werden weer losgegooid en wij voeren op weg naar ons patrouilleterrein voor de Italiaanse <\/strong>kust. Voordat wij echter het terrein naderden, werden enige peilingen gedaan en kwam men aan boord tot ontdekking, dat wij dwars door twee mijnenvelden<\/strong> waren gevaren! Weer een dosis geluk gehad.
Ons terrein was nabij Napels<\/strong> en Civitta Vecchia<\/strong>. We voeren onder de kust, voor de monding van de Tiber<\/strong>.<\/p>\n\n\n\n

Het was 15 november1941<\/strong>
‘Vijfentwintig meter!’<\/strong> klonk het commando en wij voeren volle kracht in de richting van het Convooi. Na enige tijd gingen we naar periscoopdiepte, veertien meter. ‘Periscoop op’<\/strong> klonk het kortaf.
De Ouwe<\/strong> draaide even rond en kreeg de schrik van zijn leven! Met \u00e9\u00e9n beweging sloeg hij de periscoop- handels in en liet de periscoop zakken. Op vijfhonderd meter voeren de torpedojager<\/strong> en de volgeladen tanker ons voorbij. Van een tw\u00e9\u00e9de convooi voer de torpedojager<\/strong>, met gehesen seinvlaggen<\/strong>, recht op ons af.
‘Zakken’<\/strong>, commandeerde de Ouwe<\/strong>. ‘Vijfentwintig meter!’<\/strong> Twee convooien waren elkaar juist aan het passeren!
Inmiddels was weer het commando ‘in de aanval’<\/strong> en ‘klaar tot pen uit<\/strong>‘ gegeven. Alle zenuwen stonden weer gespannen.
‘Vuuurrr!’<\/strong> klonk het kort en bondig. Twee torpedo’s werden de boegbuizen uitgejaagd, recht op het Convoo<\/strong>i af. Bij het afvuren van de eerste torpedo trad er een mechanische storing op met de ‘snelvent’
( ontluchtingsventiel van de buis)<\/strong>. De tweede torpedo was raak, maar……. explodeerde niet toen hij een Italiaans koopvaardijschip<\/strong>, de Ninnetto G<\/strong>, raakte!
Toen, door de weigering van de boegbuis 1, schoten wij naar de oppervlakte en kwam de commandotoren boven water uit! Erger kon niet.<\/p>\n\n\n\n

De Italiaanse torpedobootjager<\/strong> stormde op ons af.
‘Hulpballasttank en middenduiktank vol’<\/strong> schreeuwde de Ouwe.<\/strong>
Na een korte worsteling kreeg hij de boot weer onder water en zakte we als een baksteen. De jager kon ons niet meer rammen. Wij hoorden zijn schroefgeruis.
De O-21 <\/strong>zakte naar zestig meter en werd daarna langzaam en geruisloos naar een diepte van vijfendertig tot veertig meter gebracht. De zee was hier zeventig meter diep.

Ongeveer tien minuten na de mislukte aanval kwam de dieptebommen. We waanden ons in de hel! De hele wereld bestond uit explosies. Horen en zien verging ons. Het leek, alsof ze vlak boven, naast, voor en achter ons vielen. De boot werd wel soms vijf, zes meter op en neer gedrukt. Na de eerste serie bommen volgde een tweede, Verscheidene lampen begaven het. Het werd opeens veel donkerder in de boot. Na de negende dieptebom werd het stil.
Opeens zie de Ouwe<\/strong>: ‘Het is wel verdacht,<\/strong> die grote stilte!’
‘Trimpompen!’<\/strong> commandeerde hij.
We schrokken. Waarom ging hij lawaai maken? Daarmee lokte hij de vijand toch naar zich toe?
“Af!’<\/strong> riep hij.
Het bleef stil.
‘Ze zijn echt weg<\/strong>. De aanval is voorbij!<\/strong>‘ merkte hij verwonderd op.<\/p>\n\n\n\n

De volgende dag kwam het bericht door dat de Italianen <\/strong>de vorige dag een vijandelijke onderzeeboot aan de mond van de Tiber<\/strong> tot zinken hadden gebracht. Daarmee moesten ze de O-21<\/strong> bedoelen want wij waren de enige geallieerde<\/strong> onderzeeboot in dit gebied.
‘Maar we leven nog jongens’,<\/strong> Er ligt daar wel een wrak, maar dat is een schip van henzelf, dat de O-24 op zijn vorige patrouille tot zinken heeft gebracht!’ <\/strong>zei de Ouwe <\/strong>glunderend. ‘Daar weet Piet de Jong meer van’<\/strong><\/p>\n\n\n\n


Terug naar Gibraltar<\/strong>

Eindelijk. Onze buit bestond dit keer maar uit twee schoeners. Acht torpedo’s gelanceerd zonder enig resultaat! Wel konden we weer twee ‘V’<\/strong> in de vlag zetten. Maar tevreden waren we niet. In de nacht van 27 op 28 november naderden we de Straat van Gibraltar<\/strong>. ‘Denk erom, kijk goed uit!.<\/strong> We zijn er nog niet! waarschuwde de officier van de wacht. Ik deed dienst als uitkijk en roerganger.
Er opereerden hier regelmatig Duitse<\/strong> onderzeeboten en de Ark Royal <\/strong>was in deze zeestraat tot zinken gebracht.
Plotseling werden er drie bellen gegeven: ‘alarm’!<\/strong> Onverwacht. Een schok ging door ons heen. Snel doofden we onze sigaretten.
De commandant vloog naar dek alsof er iets achter ons aanvoer.
‘Wat een gedonder. Hebben we nog niet genoeg gehad? Laten ze nu maar eens uitscheiden, die rotmoffen! schold ik. De spanning was zelden zo hoog opgelopen als toen we die schreeuw hoorden: ‘Onderzeeboot achter ons aan!’<\/strong>
Intussen was dus het bericht door de boot gegaan. Voor het eerst raakte een bemanningslid in paniek. Ik wil eruit!’ ‘Ik wil eruit’<\/strong> schreeuwde hij. De chef-monteur sloeg zijn arm om hem heen en hield hem even in bedwang. Hij kalmeerde hem. Doodsbleek bleef de man achter de tafel staan.

Luitenant De Vries<\/strong> stond als officier van de wacht aan dek en schreeuwde naar de roerganger in de toren” ‘Roerganger, vraag de buizen!’<\/strong> De hekbuizen werden klaargemaakt tot pen uit. ‘Een klein snel schip,<\/strong> commandant, zonder licht!’ schreeuwde de officier van de wacht. Ik zag een schim en een flinke boeggolf.
‘Waar zie je hem nu?<\/strong>‘ vroeg de commandant.
‘Recht achteruit!’<\/strong> riep hij terug.
‘Ik zie niets’<\/strong>. Waarom rookt die diesel nou weer. Wacht, daar heb ik hem. Je hebt gelijk. Beide machines ‘volle kracht!’<\/strong> schreeuwde de Ouwe.
‘Buizen, klaar tot pen uit! commandant<\/strong>‘ , schreeuwde de roerganger naar dek.
‘Mooi’.<\/strong>
‘Waarom zit dat kreng nu weer achteruit?<\/strong>
Plotseling riep iemand aan dek. ‘Een licht!<\/strong> Het lijkt wel of te seinen!
‘Rees! Rees!’ <\/strong>riep de Ouwe.
‘Yes sir’<\/strong>, antwoorde de Engelse seiner<\/strong>, ( We hadden altijd een Engelse verbindingsofficier,<\/strong> telegrafist en een seiner aan boord). Hij verdween naar dek. In onze harten gloorde weinig hoop.
Misschien zat er wel een geallieerde onderzeeboot achter ons. Dan hadden we niets te vrezen!,

Voor de tweede maal vertoonde de achtervolger het flauwe schijnsel van onderbroken licht. Strepen en punten..
‘Het signaal is van een Duitse onderzeeboot, mijnheer’<\/strong>, antwoorde Rees, de Britse <\/strong>seiner.
‘Ik heb dit ook voor de kust van Noorwegen gezien!’<\/strong>
‘Goed. Mooi. Roerganger sturen. Het komt er nu op aan!’<\/strong> riep hij uiterst gespannen.
‘Vuur!’<\/strong> klonk het opeens .
De eerste torpedo verliet de hekbuis. De boot trilde even. Er ging schrik door ons heen. Nu zou het moeten gebeuren. De Ouwe<\/strong> zette alles op alles.
‘Stuurboord aan boord.<\/strong> Het kreng draait af’<\/strong>, schreeuwde de Ouwe<\/strong> zo luid dat we het in de centrale konden horen.
‘Vuurrr!<\/strong>
Daar ging onze laatste torpedo.
Plotseling een vuurstraal , een zware rookkolom en het geluid van een explosie.
‘We hebben hem! <\/strong>Hoe is het mogelijk!’ juichten we in de Centrale.
De Ouwe<\/strong> liet de bijdraaien en we keerden terug naar de plek waar het slachtoffer het laatst gezien was.
‘Ik moet bewijs hebben!<\/strong>‘ schreeuwde hij naar beneden.
Ik rende met een puts het torenluik door naar dek. In de kuip hoorde ik, dat we inderdaad een Duitse <\/strong>onderzeeboot tot zinken hadden gebracht.<\/p>\n\n\n\n

‘Commandant, ik hoor roepen!’<\/strong> schreeuwde iemand opeens
‘Wat? Wie? ‘Overlevenden! Daar! Rood dertig!<\/strong>
‘Bakboord aan boord, je roer!’<\/strong> commandeerde de Ouwe<\/strong> roerganger Landheer.<\/strong>
Midden in de steeds groter worden olievlek dreef wat. We hoorden duidelijk schreeuwen.
‘Beide diesels stop. Bakboord electrisch varen!’ Commandeerde de Ouwe.<\/strong> Het gebrom van de diesel hield op.
‘Stoppen Sie bitte’<\/strong>, klonk het over het water.<\/p>\n\n\n\n

In twee gelederen zwommen een dozijn overlevende met krachtige slagen naar ons toe. Een zwemmer op de vleugel voorde het bevel.
Het was de Duitse commandant<\/strong>.<\/p>\n\n\n\n

‘Ich kann nicht mehr! Ich kann nicht mehr!<\/strong>‘ kermde hij. Hij hing als een zoutzak aan mijn hand en hielp helemaal niet mee. Ik hing boven het water. Toen keek ik Kees aan.
‘Je kunt zelfs een Mof niet zo maar laten verzuipen’,<\/strong> bromde ik. Ik sjorde weer verder. De kerel was loodzwaar. We kregen hem eruit. En na hem redden we er nog drie. De matrozen visten de overige drenkelingen op.

Ik liep naar de toren.
E\u00e9n Duitser<\/strong> riep maar: ‘Wo ist Heinrich! Wo ist Heinrich!’<\/strong>
Hij zocht zenuwacht tussen de overlevenden en kermde van verdriet, toen hij Heinrich<\/strong> nergens zag.
Het was eigenlijk hartverscheurend.
‘Maul halten!,<\/strong> schreeuwde een Mof.
‘Kom eens hier op de brug!’<\/strong> donderde de Ouwe<\/strong> hem toe in het Engels.<\/strong>
De Duitser<\/strong> kwam meteen.
‘Ik ben de commandant van de gezonken boot<\/strong>‘, meldde hij trots.
‘Wat was het nummer van de gezonken boot’<\/strong> vroeg de Ouwe.<\/strong>
‘Dat weet ik niet’,<\/strong> antwoordde de Duitser glashard.
‘Hebt u uw hekbuistorpedo’s afgeschoten?’<\/strong> vroeg hij op zijn beurt.
‘Dat weet ik niet’<\/strong> zei de Ouwe<\/strong> in het Engels
Toen vervolgde hij in het Duits:<\/strong> ‘Ik ben hier de commandant en geef hier de orders.<\/strong> En nu allemaal naar beneden.<\/p>\n\n\n\n

De Duitse commandant stevende meteen op de torpedomaker van de wacht af.
‘Hebt u de tropedo’s afgeschoten?<\/strong>‘ vroeg hij
Torpedomaker Broertjes keek hem even aan.
‘Dat weet ik niet’,<\/strong> antwoorde hij laconiek<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

De Duitse commandant <\/strong>zat zich blauw te ergeren. We hadden een foto van Churchill<\/strong> aan de wand gehangen en een paar affiches, waarop onder meer stond ‘Arrived safely, thanks to Britisch convoyes<\/strong>
Onze Ouwe<\/strong> had Gibraltar<\/strong> direct radio-grafisch op de hoogte gesteld van ons succes. De admiraal liet terugseinen; ‘Well done’.<\/strong>
Inmiddels waren de dieselmotoren weer aangezet. Het gehele oponthoud had maar een half uur geduurd. We zaten nog acht uur varen van Gibraltar.<\/strong>

De Duitse U-boot, U 95<\/strong>, was van het 500-tons-type <\/strong>geweest had een bemanning van zesenveertig koppen gehad.<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/div>\n\n\n

Toen we Gibraltar<\/strong> binnenliepen, wachtte ons een grootst welkom. Op alle boten die we passeerden wuifde men ons toe en op het Engelse hulpvliegkampschip ‘Audacity’ <\/strong>stond de volledige bemanning aangetreden. Iedereen juichte toen we langs voeren. Op de Mainstone<\/strong> stond ook de bemanning aangetreden.
De Britse admiraal Sir James Somerville<\/strong> kwam ons zelf gelukwensen.

Terug naar Schotland.<\/strong>
lees het op het volgend episode 4<\/strong><\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n


\ufeff<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

<\/h1>\n\n\n\n

<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Gibraltar 14 Maart 1941 We werden voor de boeg geroepen, want de Engelse captain-commander van de achtste onderzeeflottielje kwam ons welkom heten. Hij voorspelde dat we ook nog wel eens in de Middellandse Zee zouden patrouilleren, maar dat duurde nog … Lees verder →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-3848","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.dornierdo24k.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/3848","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.dornierdo24k.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.dornierdo24k.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.dornierdo24k.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.dornierdo24k.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=3848"}],"version-history":[{"count":40,"href":"https:\/\/www.dornierdo24k.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/3848\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4377,"href":"https:\/\/www.dornierdo24k.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/3848\/revisions\/4377"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.dornierdo24k.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=3848"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}